Ανύπαρκτες φιλίες

Από μικρή είχα στο μυαλό μου την λέξη "φιλία" σαν κάτι πολύ ιερό. Θεωρούσα ότι η φιλία ανάμεσα σε δύο ή και περισσότερους ανθρώπους είναι ευλογία και το πιο σημαντικό πράγμα. Χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο όχι γιατί δεν πιστεύω στην φιλία αλλά γιατί δεν έχω γνωρίσει στην ζωή μου άνθρωπο που να εκτιμάει αυτήν την λέξη, που να υπήρξε πραγματικά φίλος. Ο καθένας ζει για τον εαυτό του, γίνεται κάτι σαν φίλος για τις δικές του ανάγκες , μέχρι να πάρει ότι τον συμφέρει και μετά... απομακρύνεται, μιλάει πίσω από την πλάτη σου, λέει μπροστά σου άλλα και νιώθει άλλα. Δεν βγάζω τον εαυτό μου από έξω, θέλω να πω ότι έχω κάνει πολλά λάθη αλλά η διαφορά με μένα είναι ότι δεν υπήρξα ποτέ διπρόσωπη. Έδωσα την ψυχή μου στην φιλία και πήρα πόνο, κάτι μονόπλευρο.

Αναρωτιέμαι πώς υπάρχουν φιλίες ανάμεσα στους ανθρώπους και μετά σκέφτομαι ότι ίσως κάνουν και τα στραβά μάτια για να κρατήσουν στο χρόνο. Δεν ξέρω.

Εμένα  ο καλύτερος μου φίλος ήταν μόνο ένας.. ο σκύλος μου. Εκεί έβλεπα την ανταπόκριση. 

Θα ακουστεί κλισέ αλλά αναρωτιέμαι σε τι κόσμο μεγαλώνω και ότι δεν ανήκω εδώ... Τουλάχιστον όχι σε αυτή την διάσταση. 

Όλα είναι για να μας εξελίξουν,να μας εκπαιδεύσουν, να μας ωριμάσουν...  μόνο μην χάσουμε την παιδικότητα μας, την αυθεντικότητα και την αθωότητα μας.... όσοι τα έχετε αυτά ..που υποθέτω είναι λίγοι .

Λυπάμαι όσες φορές δεν υπήρξα καλή φίλη..

 Τώρα έχω τον άνθρωπο μου που είναι όλα για μένα όπως και φίλη. 

Σ' ευχαριστώ εγκάρδια!